wendydeliefde.nl

Nee, vandaag even geen gezeur over niet-werkende diëten en wanhopige hardlooppogingen. Naast de slanke lijn is er nog iets anders dat mij momenteel erg bezighoudt: het vinden van een leuke woning.

En dat, lieve mensen, is voor een geboren en getogen Amsterdammer in haar eigen stad nog verdomde lastig. Want nee, een studentenhuis was ook al niet mijn ding toen ik nog wél student was en ik ben geen forens en dus krijg ik geen voorrang. Ook al sta ik al zes jaar ingeschreven. Of ‘pas’, moet ik eigenlijk zeggen, want de teller van de gemiddelde wachttijd in de hoofdstad staat momenteel op zo’n tien jaar. En dat betekent dus dat ik met een beetje pech nog tot mijn achtentwintigste onder moeders vleugels moet verblijven.

Begrijp me niet verkeerd, onder mijn moeders vleugels kan ik nog lekker even sparen, heb ik 24/7 gezelligheid om me heen en zelfs de beschikking over een heus bad. Maar hoe warm het ouderlijk huis ook is, volgens de biologische klok is het nu toch echt tijd voor mijn eigen stekkie. Ik knap uit mijn cocon.

Inmiddels heb ik mijn eisen al aardig bijgesteld – ik neem genoegen met 20 m² en wil best 500 euries neertellen – maar erg rooskleurig leek de toekomst nog niet. Tot vandaag. In Zuidoost lijkt het aanbod groter en dus stapten moeders en ik op deze zonnige zondag op de fiets in de auto richting de compleet gerestylede Bijlmer. Een prachtige groene omgeving, met winkelcentrum de Amsterdamse Poort binnen handbereik en alleen maar vriendelijke mensen om je heen. Want welke Amsterdammer laat je nou pas terugkeren naar West na een voorbeeldtour door zijn huis en met een bosje bloemen uit eigen tuin? Kom maar op met die uitnodiging voor een bezichtiging, woningbouw!

Morgen 10 jaar geleden zat er een engel op mijn schouders.

Op die van mijn broertje, en op die van mijn ouders.

Een klap, ziekenhuis en rokend autowrak later.

Zeg ik nog maar eens ‘rij bewust’. Nog vaker.

Zondagavond, 22.45 uur. Mijn handen zijn klam, zoals normaal bij een bekentenis van dit formaat. Ik heb namelijk gefaald, de afgelopen week. Ik eet nog steeds brood, heb slechts drie van de vijf werkdagen de fiets kunnen pakken naar De Zaak en mijn weegschaal is nog steeds wanhopig op zoek naar het getal 5.

Conclusie: gewicht verliezen als je voltijd werkt lijkt een onmogelijke opgave. Een blik terug op afgelopen week:

Maandag 25 juli 2011
Uit eten met zojuist van vakantie geretourneerd vriendinnetje.

Dinsdag 26 juli 2011
Kapper. En Koekjes bij de Koffie.

Woensdag 27 juli 2011
Niet met de twee- maar de vierwieler naar kantoor vanwege een aansluitend netwerkdiner. Waarbij allesbehalve wortels en water op het menu stond.

Donderdag 28 juli 2011
Kraamvisite. Wederom iets met Koekjes en Koffie.

Vrijdag 29 juli 2011
Kennisgemaakt met collega’s van de Echo, die op mij hadden gerekend bij het uitdelen van een verjaardagsversnapering. Weigering is afwijzing.

Zaterdag 30 juli 2011
In de avond een bijkletsmomentje. Of bijtankmomentje. Zo u wenst.

Zondag 31 juli 2011
Beperkt actief gedrag vertoond, los van het regelmatig hervullen van mijn glas water.

Toegegeven, het ontbreekt mij momenteel ook behoorlijk aan discipline. Heb ik op dag 1 van de week niet veel bewogen en slecht gegeten, dan ‘kan de rest er ook nog wel bij’.

En toch kriebelt het. Een sprintje trekken om de trein te halen gaat prima, maar vraag me niet wanneer ik vervolgens mijn ademhaling weer volledig onder controle heb.

Overigens werkt het wel, dat ‘verantwoordig afleggen’ via een blog. Ik voel me namelijk aardig schuldig tegenover jullie. Wil dat jullie trots op me zijn! En die conditie en slanke lijn weer terug. Misschien moet ik eens met de moslims meedoen met de Ramadan?

Daarom een nieuwe poging. De komende week pak ik wederom zoveel mogelijk de fiets, maar ga ik ook met het zojuist genoemde vriendinnetje langs de sportschool. Niet om daar van het uitzicht te genieten, maar om het zwart op wit te zetten dat we ons de komende drie maanden de longen uit het lijf gaan trainen. In no time hebben we die discipline terug.

Beloofd.

Laten we het weer eens over mijn spraakmakende dieetpogingen hebben.

Tot voor kort sprong ik nog geen uur na mij ontwaking ’s ochtends in mijn driedelig trainingspak om daarna vol energie de buurt te gaan verkennen. 5,5 kilometer legde ik vaak af, al joggend. Of sjoggend, zoals mijn broertje het wel eens gekscherend noemde. Whatever, het resultaat van deze flinke portie dagelijkse beweging loog er niet om: binnen drie weken was ik weer drie pond lichter en ook mijn lovehandles leken er even een paar weken tussenuit te zijn. Ik kon me met een gerust hart aan de Turkse costa vertonen.

Een maand na bootcamp gaat het helemaal mis. Hardlopen zit er niet meer in. Zowel ’s ochtends voor werk (onchristelijke tijden) als ’s avonds na werk (het Sociale Leven) niet. Daarbij zit ik momenteel dagelijks zo’n 10 uur achter de laptop, beweeg ik niet meer dan mezelf naar mijn auto en werk ik op één dag meer KitKats naar binnen dan de Marko in één stellage kwijt kan.

Welnu. We gaan het even anders doen.

Dokter Frank is even op vakantie, maar zijn voedingsadviezen konden geen vrij krijgen. Des te beter voor mij, want vanaf maandag 25 juli 2011 laat ik wederom de koolhydraten staan. De Friesche Vlag Breakers en kroppen ijssla zijn al ingeslagen.

Vanaf heden laat ik ook mijn auto thuis. Ik pak de fiets naar station Sloterdijk (00:11 min.), sta in de trein mijn zitplaats af aan een zwangere bejaarde, hardloop het stuk van station Purmerend naar Dichtbij HQ (00:08 min.), wandel in de middagpauze met collega’s mee naar de meest verre lokale supermarkt (00:16 min.), en terug (00:16 min.), haal nog wat thee en koffie gedurende de dag (00:06 min.) en vervolg na half zes mijn weg weer terug naar huis (00.19 min.). Maakt samen precies 60 minuten aan beweging per dag. En laat dat nu twee keer zoveel zijn als de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid (bron: Nederlands Instituut voor Sport en Bewegen).

De die hard fans onder jullie hebben vast met me meegerekend en weten dat we zo ongeveer bij afvalpoging 67 zitten.

Dat gaan we dus even anders doen.

Vanaf maandag 25 juli 2011 hou ik wekelijks bij wat ik heb gesnoept en bewogen. Een digitaal dieetdagboek, zeg maar. Zodat ik misschien eindelijk een stok achter de deur heb. En ja, daarin zal ik heel eerlijk zijn. Want eerlijkheid, dat duurt nu eenmaal het slankst.

Knipper met je ogen et voilá: mijn eerste week bij Dichtbij zit er alweer lang en breed op. En de directie heeft allesbehalve gelogen, want stilzitten zat er niet in.

Een korte uitleg van het Dichtbij-concept is misschien niet overbodig. Dichtbij is ontstaan vanuit het voormalige Webregionl en Echo.nl, sites voor lokale nieuwtjes. Met de overgang naar Dichtbij is er ook een belangrijke functie aan de site toegevoegd: de mogelijkheid voor bezoekers – van buurtbewoners tot lokale ondernemers – zelf een account aan te maken en daarmee nieuws te plaatsen. En dat nieuws is allesomvattend. Van een gigantische brand in jouw straat tot de zoektocht naar nieuwe kappersstagiaires en van de oproep een petitie te tekenen tot foto’s van een overreden eendenfamilie. Bij het vervullen van die functie komt een stukje – of zeg maar gerust een behoorlijke portie –  communitymanagement kijken. Even naar Jip- en Janneketaal vertaald heb jij als communitymanager de belangrijke taak vriendjes te worden met alle in een bepaalde regio betrokken (groepen) mensen. Want zít je eenmaal in dat vriendenkringetje, dan zijn mensen sneller te enthousiasmeren om zelf stukjes, foto’s of video’s te plaatsen.

Zo langzamerhand heb ik zelf al vriendjes gemaakt met mijn nieuwe collega’s die letterlijk dichtbij mij staan, wat leeftijd en soort humor betreft in elk geval. Het eerste punt op de een-leuke-baan-biedt-mij-checklist kan ik alvast afvinken. Het team bestaat – mezelf meegerekend – uit 12 communitymanagers die elk enkele regio’s voor zijn of haar rekening nemen. Aan mij de eer bovenop het 112- en luchtigere nieuws van de regio’s Amsterdam-West en –Zuid te zitten. En alhoewel in Amsterdam altijd wat gebeurt moet ik zeggen dat ik overal aardig bovenop zit. Mede dankzij Roy, mijn partner in crime, die de overige Amsterdamse regio’s voor zijn rekening neemt.

Tot zover mijn verhaal. Nu is het jouw beurt! For the record: die honderden artikelen per dag plaatsen we niet om onze oudleraar Nederlands een poepie te laten ruiken. Nee, de onderwerpen selecteren we elke keer weer omdat we denken dat jij het wel waardeert te lezen wat er in jouw buurt gebeurt. En wie zit daar nou meer bovenop dan jijzelf? Bij deze dan ook de oproep, lieve vrienden, wat betreft alles wat je hoort, ziet, ruikt, voelt of met andere zintuigen waarneemt: schroom vooral niet jouw aandeel als ambassadeur van Amsterdam (of elders) op dichtbij.nl te plaatsen of aan de redactie van Dichtbij door te spelen. Niet voor ons, maar voor jezelf. Want zoek je gezinnen die jou als oppas willen? Wil je je ei kwijt over de gemeentelijke plannen voor een nieuw bedrijventerrein? Of deel je gewoon graag jouw schrijftalent met een zoveel mogelijk mensen? Geloof mij, je publiek is heel dichtbij.

Volg @Regio_Amsterdam ook op Twitter!

Merhaba! Gegroet, volgelingen. Bijgebronst en al werden vriendlief en ik na een week vol kleurige cocktails, keiharde calorieën en brandblaarwerende crèmes gisteren weer een warm welkom thuis geheten door het thuisfront. De tijd vliegt als je bezig bent, zeggen ze. Ik kan u vertellen dat dat ook het geval is wanneer je barweinig uitvoert. Ja, (strand-)slapen en zoveel mogelijk pasta, brood, goulash, rijst, pannenkoeken, eieren, kebab en ijs naar binnen werken niet meegerekend natuurlijk. Want daar betaal je nu eenmaal voor, dus eten zul je, kreng. Eerlijk is eerlijk, helemaal stilgezeten hebben we ook niet. Het privéstrand was minstens 150 traptreden verwijderd van het hotel en met 39 graden op de teller werd meer tijd al watertrappelend in het zwembad doorgebracht dan op de ligstoelen ernaast. Fijn, want bij terugkomst bleek de weegschaal zo trots op me dat ik nog steeds de zestig kilo niet heb hoeven overschrijden.

‘Eten zul je, kreng!’

Met een gelukzalig gevoel kunnen we terugkijken op de zesdaagse – want heus geen achtdaagse, stelletje oplichters van de niet nader te noemen reisorganisatie – vakantie in Kusadasi, Turkije. Daarbij laat ik het feit dat we vorig jaar tijdens ons verblijf in het vijfsterrenhotel in Turgutreis enigszins verwend zijn, het liefst even achterwege. Nou vooruit: in tegenstelling tot toen was het eten in Kusadasi van minder kwaliteit. Evenals de kamer trouwens, waar al weken geen stofzuiger doorheen was gegaan en je haast struikelde over de onsubtiel weggewerkte kabels onder het tapijt. Om maar niet te spreken van de hoeveelheid asociale Oostblokkers, die gelijk met het voorgerecht ook maar alvast de lekkerste toetjes claimden en zonder pardon jouw strandstoel – waarvoor jij bij zonsopgang al was opgestaan om ze te reserveren – in gebruik namen. Wat kleine minpuntjes dus, maar overall hebben we genoten. Zon, zee, strand en elkaar. Wat wil een mens nog meer?

Terug in Nederland begint de komende week ons nieuwe leven. Want in de week voor onze vakantie tekenden Ricardo en ik beide ons contract bij onze nieuwe werkgever en aankomende week beleven we beide de eerste dag van onze eerste ‘echte’ carrière. Hij bij een toonaangevende luchtvaartmaatschappij. Zij bij een ambitieus, nieuw landelijk platform voor lokaal nieuws, waarmee getracht wordt burgers en plaatselijke ondernemers – letterlijk – dichtbij elkaar te brengen. And boy, do we look forward to that!

‘Huisje, kaktus, kater’

Voor ik aanstaande donderdag naar Eindhoven mag om de eerste Dichtbij-meeting bij te wonen, heb ik nog wat huiswerk te doen. Want communitymanager van amsterdam.dichtbij.nl word je niet zomaar. Ik zou zeggen, blijf me volgen op Twitter, deze site en natuurlijk via Dichtbij.nl, want grote kans dat ik dit spannende avontuur met jullie zal delen. Tussen alle bedrijven door hoop ik snel mijn vleugels uit te kunnen slaan in de richting van Amstelveen of Amsterdam-Zuid om daar verder te kunnen bouwen aan mijn toekomst. Huisje, kaktus, kater, zeg maar. Dus, beste mensen, tips met betrekking tot een driekamerwoning van rond de 500/600 euro per maand van zo’n 40-70 m² zijn van harte welkom.

Cheers, op de toekomst! 

Time flies when you’re having fun. Het is morgen dan ook alweer een week geleden dat ik – tezamen met familie, vrienden en een verdwaalde buurhond – proostte op mijn 25^e levensjaar en carrière als TNT postbezorger. Want inderdaad, mijn taak bij delicious. zit er inmiddels op en correct, geraniums zijn niet aan mij besteed. En dus bewaak ik vanaf dinsdag het contact tussen klant en consument via hardcopy malings. Als trafficmanager, zeg maar. Een functie waar veel beweging in zit – de zadelpijn begint inmiddels op te spelen – maar vanuit waar ik graag doorgroei naar een baan met meer potentie mezelf te ontwikkelen. Want ‘carrièretijger’ is my middle name, baby.

Goed, zoals het een echte vrouw betaamt zijn we inmiddels met zijn allen al lekker van het spoor geraakt. Excuses.

Het Feest van de Eeuw dus. De wijn vloeide rijkelijk, J. Lo had duidelijk moeite boven het geschater uit te bouncen en de temperatuur bleek zwoeler dan ooit. Mijn avond kon niet meer stuk. En zonder nu al te sentimenteel te gaan doen; ik haalde mijn geluk afgelopen zaterdagavond vooral uit de aanwezigheid van Mooie Mensen.

Graag maak ik op deze druilerige vrijdagmiddag even van dit platform gebruik om mijn Mooie Mensen in het zonnetje te zetten. Zo’n vijf jaar geleden, toen mijn blogs nog veilig in de baarmoeder zaten, ontdekte ik de Mooie Mensen om mij heen. Ik omschreef ze als volgt:

Mooie Mensen come and give without taking.

Zeggen wat jij denkt.

Mooie Mensen zijn de stalkers die mogen.

De Love of Your Life. Ook al heb je nog een ander.

Nu, een half decennium later, voeg ik aan bovenstaande woorden graag nog het volgende toe:

Een mooi mens heeft een eigen sneltoets op je telefoon.

En de sleutel van je huis.

Ze treint een dag voor een namiddagborrel.

Stond naast je op die Trieste Dag in juni. Haar hand in de jouwe.

Mooie Mensen, daar mag je me voor wakker maken.

Het behoeft geen bevestiging dat Zij er voor je zijn. Fijn.

For the record: ook mijn eigen prins in de witte Cessna is een Mooi Mens, maar geen zij. Zij die wel de hoofdrol spelen in dit stuk - en al vijf jaar in mijn leven - herkennen zichzelf heus terug. Mag ik hopen. Want deze vriendschappen zijn allesbehalve een illusie. En dat mag ook wel eens gezegd!

Als men al halverwege deze liefdesverklaring afgehaakt was, spijt dat me. Maar soms zijn er van die momenten in je leven dat je hart gloeit van geluk. Wanneer je bijvoorbeeld een bijzonder verjaardagskado ontvangt. Of Joris Linssen door het beeld van je tv ziet schuiven. Can’t help it: ik ben een dweil.

Laat ik deze vrijdag omdopen tot #FFF, oftewel Friends Forever Friday. Om even minstens een keer per week stil te staan bij echte, gekoesterde vriendschappen. Want echt, een Mooi Mens is onmisbaar.

Goed, de Broodjes Aap staan dus inmiddels in de koelkast, waardoor er op deze
digitale leestafel ruimte is gekomen voor wat meer persoonlijke verhalen. Don’t worry, ik zal jullie niet lastigvallen met ellenlange anekdotes over medelandgenoten die bij de Appie voordringen, schelden zien als gelijk aan groeten of na hun aanbetaling van een paar euro met de noorderzon én mijn hometrainer zijn vertrokken. Daar stuur ik mijn hond wel op af. 

 “Als ik ook maar een paar kilo aankom, ben ik net een gepofte aardappel.”

Ik heb wat je zou kunnen noemen het omgekeerde peerfiguur: slanke benen en wat forsere torso. Op de middelbare school klaagde ik altijd over mijn wekenlange zoektochten naar De Ultieme Spijkerbroek. Rolde mijn buik er niet overheen, dan paste mijn beide benen in 1 broekspijp. Inmiddels is de omvang van mijn bovenbenen 1 maat gegroeid. De rest van mijn lijf groeide gezellig mee. Godzijdank hebben een paar dagen snackbar of een week intensief sporten weinig invloed op mijn stappers en weet ik met een beetje meer beweging en een aangepast eetpatroon de boel altijd weer aardig in proportie te kleien.  
Fietsen, een rondje hardlopen of de Amsterdamse polder verkennen op de skates doe ik regelmatig, want zo’n inhalator in je tas is natuurlijk geen porum. Daarbij heb ik al op verschillende afslankmethodes een beroep gedaan, maar sinds begin van deze maand heb ik pas echt Het Ultieme Dieet ontdekt: Gezond slank met dokter Frank. Dat het gebaseerd is op jarenlang onderzoek zal me eerlijk gezegd een magere worst wezen. Zo weinig mogelijk koolhydraten en des te meer eiwitten. Dat is de kern van mijn nieuwe eetpatroon. En ja mensen, dat is bést even slikken voor iemand waarvan het weekmenu jarenlang bestond uit minstens 28 sneetjes brood, 200 gram pasta, dito gram rijst en 3 liter melk. Want ook dat laatste is voorlopig uit den boze. Vanaf 3 mei eet ik voornamelijk zelfgemaakte salade, gebakken ei en magere kwark. En alhoewel ook fruit inmiddels op de zwarte lijst staat, werpt het dieet tot nu toe zijn vruchten af. Als ik mijn moeder mag geloven, tenminste. Maar daar moet je wel vanuit kunnen gaan, toch?

Dus, mede-pofaardappels van Nederland die als een machtig onweerstaanbare god of godin over de Spaanse costa willen paraderen de komende zomermaanden: laat die gepofte aardappels lekker staan! Succes gegarandeerd.

Schwarzenegger voorspelde het al: wendyschrijft is terug! Van nooit helemaal weggeweest natuurlijk, maar toch. Het einde van mijn bakkerijblogs betekende niet het einde van mijn hersenspinsels. Integendeel. Minstens 3 keer per week kroop ik achter een leeg Worddocument om er weer eens wat Broodjes Aap uit te poepen. Tevergeefs, want er miste een ijzersterk platform – een stalen toiletpot, zeg maar – om de baksels te kunnen opvangen. Natuurlijk is wendydeliefde.nl niet met het einde van mijn bakkerijblogs meegegaan in de snijmachine. Maar hoe emotioneel ook, na anderhalf jaar volstaat een amateuristisch op vrijdagmiddag in elkaar geflanste website niet meer. Een nieuwe fase in mijn leven is aangebroken.

Klinkt spannend hè? Is het ook wel. Zo mag tegenwoordig ‘drs.’, oftewel ‘doctorandus’ voor mijn naam gezet worden. Omdat ik me 2,5 jaar lang door zo’n 500 Engelse, jargonisch geschreven artikelen heb weten te worstelen. Persoonlijk heb ik weinig met zo’n titel. Des te meer met het royale getal dat door het behalen ervan binnenkort op mijn loonstrookje staat.

Ik heb weinig met de titel ‘doctorandus’. Des te meer met het royale getal op mijn loonstrook.

Naast dat ik de afgelopen tijd aan mijn Engels heb mogen werken, ontwikkelde ik mezelf ook op andere gebieden. Ik heb de online marketeer in mezelf ontdekt, inspirerende mensen mogen ontmoeten – bij Sanoma, maar ook daarbuiten – én ben sinds kort begonnen met een cursus Webdesign. Om mezelf straks op zakelijke maar opvallende wijze de wereld van potentiële opdrachtgevers in te slingeren als schrijvende online marketeer, voor al uw gelikte websites.

Te beginnen bij mezelf. Deze site zal binnenkort een grondige make-over krijgen. Met een Amsterdams recht-voor-z’n-raap-karakter. Opvallend, onderscheidend en ongezouten. En vermakelijk, natuurlijk. Want alleen op die manier blijven bezoekers op je website hangen. Aldus de schrijver van mijn cursusboek.

Hou wendydeliefde.nl dus in de gaten! Niet alleen om te zien of ik er überhaupt wat van bak als websitebouwer – alle feedback is welkom – maar ook gewoon voor je wekelijkse potje vertier. Want dat hoop ik, als wispeltuur, vliegenierszus en –geliefde (2 personen), Amsterdamse Haarlemmer, dierenfreak, zo-nu-en-dan-sportieveling en Carry Slee 2.0 jou vooral te bieden. Weet je alvast wat je de komende tijd te wachten staat. :)

Enjoy!

x, Wen

P.S. Volg je me al op Twitter?